Is it a boy? Is it a girl? It’s Mik.

‘En als je nou gewoon je haar een beetje anders doet?’ Opperde hij. Na een lange periode van twijfelen zit Mik eindelijk bij de huisarts. Een grote stap over een hoge drempel. Mik heeft hem al eerder gebeld om een afspraak. Al haar moed had ze bij elkaar gesprokkeld, als een bos hout waar ze een goed fikkie mee zou kunnen stoken. Niet nadenken, gewoon bellen. Ze had precies bedacht wat ze zou zeggen, of haar stem daar nu bij trilde of niet.

‘Zit je te fietsen of zo, ik hoor van alles,’ mopperde de huisarts toen. Mik liep buiten. Misschien niet ideaal, maar als het moment waarop je durf de twijfel overstijgt daar is, moet je het grijpen. Mik hing op. Haar houtjes had ze met moeite bij elkaar weten te houden, en hij had ze met één klap uit haar handen geslagen.

Hij begreep het wel, zei hij. Ze was ook wel ‘een beetje een tomboy’. Hij begreep er duidelijk niets van. Mik is agender, of genderloos. Ze voelt zich man noch vrouw. En dat is moeilijk. Een groot ongemak met het eigen lijf, de zoektocht naar wie je dan echt bent en een wereld vol onbegrip, getuige ook de reactie van deze dokter, maken haar leven – ondanks alle geluk – soms best lastig.

Voor nu wilde ze alleen een doorverwijzing naar de genderpoli om psychische bijstand van een gespecialiseerd team te krijgen en om haar definitieve naamsverandering te vergemakkelijken. De dokter wilde ook wat: zijn gal en vooroordelen over genderdysforie en transformaties spuwen. Mik legde uit dat ze voorlopig helemaal geen transformatie wil. Het lichaam waarbij zij zich op haar gemak zou noemen, bestaat niet. Na een uitgebreid relaas over de onzin van ‘aangeplakte penissen die er niet uitzien’ haalde hij zijn telefoon uit zijn zak. ‘Ken je die Caitlyn Jenner?’ Hij begon driftig te googlen. ‘Kijk,’ zei hij terwijl hij Mik het scherm onder de neus duwde. ‘Dit was hij. Dan snap je toch niet waarom zo iemand dat wil? En hij blijft toch een hoekige kop hebben.’

Mik kwam verslagen thuis. We hadden een lang gesprek, over alles waar we samen als non-conformistisch stel tegenaan lopen. We besloten dat we daar iets mee willen. Niet alleen om meer begrip te creëren bij de mensen die het ons in het dagelijks leven soms lastig maken, maar juist ook voor degenen die op zoek zijn naar hun eigen antwoorden. Ons blog gaat over ons en over de dingen die wij belangrijk vinden. Daarom willen wij dit proces graag met jullie delen.

– Bij gebrek aan een echt passend alternatief gebruik ik nu nog vrouwelijke voornaamwoorden –

13567021_1646871955637355_4918410413859247860_n

Betty’s

Ik ben opgevoed als vegetariër. Ooit waren mijn ouders en ik daar trots op. Als klein meisje heb ik in groep 3 driekwart  van mijn klasgenootjes overtuigd en bekeerd. Daar waren hun ouders vaak minder blij mee. Als vegetariërs kwamen we heel graag bij restaurant Betty’s in de Rijnstraat in Amsterdam. Verjaardagen, nieuwe banen en nieuwe liefdes werden daar gevierd.

Inmiddels zijn we geen vegetariërs meer. Het hele gezin stapte kort na elkaar over op het veganisme. Dat we ooit vegetariër waren, vinden we nu jammer omdat we voelen dat we met de keuzes waarvan we dachten dat ze de juiste waren, ongewild hebben bijgedragen aan het leed waar ik me als klein meisje al zo hard tegen verzette. Maar ik ben dankbaar dat we ons blijven ontwikkelen. Dat we kritisch blijven over de keuzes die we maken en dat we elkaar inspireren om steeds betere versies van onszelf te worden. En nu ben ik er trots op dat we zo nu en dan bepaalde dingen rigoureus omgooien omdat we trouw aan nieuwe overtuigingen en onszelf willen zijn. Ook als dat helemaal niet zo gemakkelijk is.

Mijn vrouw maakte kort geleden zo’n ingrijpende keuze. Ze veranderde haar naam en gaat nu door het leven als Mik. Het past bij de persoon die ze nu is. Weer een stukje gelukkiger en weer een stukje dichter bij haar hart. Daar ben ik trots op.

Mijn ouders zijn ook trots op Mik. En om haar keuze te vieren, namen ze ons mee naar Betty’s. Van sommige dingen moet je afscheid nemen als je grote keuzes maakt. Weer andere dingen buigen met je mee. Zoals Betty’s, waar we nog als altijd zeer gastvrij ontvangen worden, waar we nog steeds allerlei kruiden onder de neus gewreven krijgen om te ruiken en waar we altijd heerlijk zullen eten als we iets te vieren hebben omdat ze met liefde een veganistisch feestmaal voor ons bereiden.

img_6430

Welkom grutto’s!

De grutto is onze nationale vogel! Maar dat wisten jullie natuurlijk al lang, want wij schreven er al eerder een stukje over. Afgelopen weekend werden de grutto’s weer welkom geheten in Nederland. Door het hele land werden door de Vogelbescherming activiteiten georganiseerd om er zeker van te zijn dat onze nationale helden zich na een winter in warmere contreien weer welkom voelden in onze weiden.

Wij stopten oma en mijn moeder in ons rammelende Pandaatje van honderd jaar en vertrokken zondag aan het begin van de avond naar Heeg. Oma heeft het nog steeds over het fantastische bootje waarmee we naar een eiland gevaren werden. Het eiland is van Staatsbosbeheer en wordt beschermd. Normaal gesproken is het niet toegankelijk, maar voor de gelegenheid mochten we met beschermheer Bert Zeilstra mee om grutto’s te tellen tot het donker werd.
Het was best koud, maar wat hebben we een goede avond gehad. Verstoken van verkeer en drukte, stonden we met een handjevol mensen, een paar verrekijkers en een telescoop aan de waterkant terwijl de hazen in het land achter ons vrolijk rond dartelden.
Uiteraard hebben we de grutto’s een warm welkom geheten, maar we waren ook blij de tureluurs, wulpen, graspieper, witte kwikstaart, meerkosten, wilde eenden, aalscholvers en spreeuwen even gedag te mogen zeggen.
Heel bijzonder om zo’n avond op een doodstil eiland door te brengen en even alleen maar met de vogels bezig te zijn. En toen het echt donker werd, en het tijd was om het bootje weer in te schommelen en huiswaarts te keren, kon een velduil met lef het niet laten nog even op het hek naast ons neer te strijken om ons een paar seconden recht aan te kijken. Magisch!

Hallo grutto. We hopen dat je het net zo leuk vond als wij. Dat je maar vele kleine gruttootjes in Heeg mag grootbrengen.

12899899_1585687761755775_1250120801_n

Groentjes in het zonnetje: de flespompoen!

Wie veganist is, onderhoudt meestal een hechte relatie met allerlei voedingsmiddelen waar je gezondheid bij gebaat is. Vandaag gingen wij een nieuwe vriendschap aan met… de flespompoen!

De flespompoen (ook wel butternut squash) is een prima gast om vaker uit te nodigen op je menu. Net als andere pompoensoorten – en andere oranje groenten ook – bevat de flespompoen veel bèat-caroteen. Bètacaroteen speelt mogelijk een rol als antioxidant, bij het afweersysteem en in celcommunicatie. Bovendien beschermt het in de huid tegen UV schade (bron: voedingscentrum).
Daarnaast bevat de flespompoen ook het minder vaak voorkomende alfa-caroteen. Dit helpt de verspreiding van kankercellen (die we hopelijk geen van allen hebben) voorkomen, verkleint de kans op longkanker en artritis.
Ook voor wie een helderde blik op de wereld wil houden, is de flespompoen een aanrader. De zeaxanthine en luteïne die ook hun thuis in de flespompoen vinden, zijn namelijk erg goed voor de ogen.
Naast bovenstaande bevat de flespompoen ook veel gezonde vitaminen en mineralen, is de groente arm aan calorieën en rijk aan koolhydraten. Oh… en hij is nog lekker ook.

Kortom: Flespompoen? Moet je doen!

Binnenkort op De Veganosaurus een lekker recept voor flespompoensoep met een oosterse inslag.

12899781_1585658171758734_2102239963_n

Plastic vs papier

In ons vorige bericht schreven we over het verbod op gratis plastic draagtassen dat ruim twee maanden geleden inging. Natuurlijk waren wij blij met dat verbod. Want laten we eerlijk zijn; plastic is shit, dus hoe minder hoe beter.

Maar actie vraagt om reactie. Het is dan ook niet gek dat de winkeliers met een gratis alternatief komen: de papieren draagtas!
Dat lijkt misschien prachtig, want plastic breekt amper af en belandt op allerlei plaatsen waar we het echt niet hebben willen, maar de werkelijkheid blijkt weerbarstiger.
De productie van de papieren draagtas is namelijk 3 tot 10 keer belastender voor het milieu dan de productie van een draagtas van plastic. Er is namelijk veel meer materiaal nodig om eenzelfde draagkracht te realiseren als plastic heeft.
Kortom: Zowel plastic als papier is poep.

Gelukkig is er natuurlijk een heel eenvoudig alternatief: neem je eigen tas mee als je boodschappen doet of gaat winkelen. Want natuurlijk zijn er in deze tijden van tassencrisis ook mensen die inspringen op de draagtasmisère. Bij Eco-logisch bijvoorbeeld verkopen ze deze shopper gemaakt van gerecyclede theezakken , en VeganSpul verkoopt de echt ouderwetse boodschappennetjes in allemaal leuke kleurtjes.

12516472_1582608058730412_1712302769_n

 

Groene ontwikkelingen

Weg met de gratis plastic tasjes!

Dat is nog eens een goed begin van het nieuwe jaar. Sinds vandaag worden plastic tasjes in winkels niet meer gratis weggegeven. Natuurlijk kunnen we daarbij pessimistisch opmerken dat winkeliers zelf weten hoeveel (of waarschijnlijk: hoe weinig) ze voor een tasje gaan vragen, maar tijdens een pilot van het verbod werd het gebruik van plastic tasjes met 70% gereduceerd. Hoera! Nu de rest van de onnodige plastic verpakkingen nog, en wij zijn helemaal gelukkig.

1622169_960760537304771_3153936023522965031_n

Verkeerslichten op zonne-energie

Afgelopen maand zijn er in Almere 14 verkeerslichten geplaatst die op zonne-energie werken. Vialis, Spaar met de Zon en gemeente Almere werkten samen om deze maatregel op weg naar een energieneutraal Almere te realiseren.

Almere

Eerste testen Ocean Cleanup in de Noordzee

Het zou natuurlijk prachtig zijn als het idee van Boyan Slat om de oceanen schoon te maken gaat werken. Maar voor we gaan juichen, moet zijn idee getest worden. En dat gaat dit jaar gebeuren!
Ongeveer 23 kilometer voor de kust van Zuid-Holland wordt een testbarrière gebouwd.

c9c9b9d3fb10a8b4d8828daddf5c7687_p