Over braakballen, dode muizen en mijn onweerstaanbare oma

Waar ik mijn liefde voor de natuur ontwikkeld heb? Het antwoord vind je in het filmpje hieronder.

Als klein kind werd ik door oma door de bossen getrokken.
‘Dat is een aardappelbovist, die is giftig’, ‘Dit is een varen. En weet je hoe je kunt zien wat het geslacht ervan is?’ en ‘Kijk, een braakbal van een uil’. Oma wist over iedere korrel zand iets te vertellen.
Zonder te verblikken of te verblozen raapte ze zo’n braakbal dan op en pulkte hem uit elkaar. Een hoop onherleidbare rommel en een stel piepkleine botjes. Zo wisten we precies wat voor maal de uil genuttigd had. Ik heb zelfs een poosje dode dieren gespaard. Dat was reuze interessant vond oma. Maar toen ik al wekenlang met een dode muis in een luciferdoosje rondgesjouwd had, vond mijn moeder het wel welletjes.
Mijn moeder houdt niet van baby’s. Maar als er kleinkinderen komen, dan zal zij ze wanneer ze groot genoeg zijn, meenemen de bossen in. Dat heeft ze beloofd. Als mijn moeder ook maar een greintje de oma voor ons nageslacht kan zijn als mijn oma voor ons is, dan mag het kroost in hun handjes knijpen.

Oh, en dit is dan meteen ook meteen een mooie sneakpeak van onze trouwlocatie.

Advertenties

Een gedachte over “Over braakballen, dode muizen en mijn onweerstaanbare oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s