Mik deelnemer bij Hij is een Zij

Yes! We mogen het eindelijk hardop zeggen: Mik is kandidaat bij ‘Hij is een Zij’.

Eerder legden we al uit dat Mik agender is en dat dat de nodige obstakels, verdriet en dilemma’s met zich meebrengt. Toen schreven we ook het volgende:

We besloten dat we daar iets mee willen. Niet alleen om meer begrip te creëren bij de mensen die het ons in het dagelijks leven soms lastig maken, maar juist ook voor degenen die op zoek zijn naar hun eigen antwoorden.

Dus toen we vernamen dat de KRO dit jaar naast de ‘gewone’ transgenderverhalen ook iets anders wilde laten zien, twijfelden we geen moment. We legden haar verhaal uit en toen ging het eigenlijk heel snel. We zijn heel blij met de kans om mensen te laten zien dat er nog veel meer bestaat dan man en vrouw. Hopelijk brengt dat net iets meer begrip of kijkt er iemand die zich eindelijk begrepen voelt. We weten heus wel dat we de wereld niet zomaar kunnen veranderen, maar ieder stapje is er een. En voor ons eigenlijk best een grote!

Superspannend, al is het verhaal van Mik een kleinere verhaallijn en zal ze in maar twee afleveringen te zien zijn. Ik ben in ieder geval onwaarschijnlijk trots op haar. Jullie ook?

mikwp

Jan Kooijman presenteert vanaf dinsdag 31 januari (21.25 uur op NPO 3) het derde seizoen van het KRO-NCRV programma Hij is een Zij. In Hij is een Zij volgt Jan zeven jonge transgenders tijdens hun transitie. Hij is een Zij laat de lange weg zien vol onbegrip en teleurstelling, maar ook met opluchting en blijdschap omdat ze eindelijk zichzelf zijn.

We are you!


Er gaat geen dag voorbij zonder dat de LHBTQ-gemeenschap te maken krijgt met negatieve reacties. We kennen allemaal de verhalen over Orlando en het stel dat onlangs in Groningen in elkaar geslagen werden wel. Dat zijn (in ons land) excessen en dus denken veel mensen dat het allemaal wel snor zit met de emancipatie.
Helaas, dat is niet zo. Discriminatie zit nog veel vaker in die iets te lange blik op onze handen wanneer we hand in hand langslopen, in de grap die gemaakt wordt wanneer een heteroseksuele mannelijke collega een roze shirt draagt en in het moment waarop het winkelpersoneel meent te mogen bepalen dat je naar de vrouwenpashokjes moet om de mannenkleren waarin je je prettig voelt te passen. Gelukkig hebben wij in Nederland het recht in ieder geval grotendeels aan onze kant. In Amerika is dit niet het geval. Daar kun je bijvoorbeeld in 29 staten legaal ontslagen worden om je geaardheid, vertelt Io Tillett Wright in bovenstaand filmpje.
Discriminatie komt voort uit angst voor het onbekende, niet uit pure kwaadaardigheid. Dat willen wij niet alleen heel graag geloven – ons glas blijft halfvol – maar wij zijn daar ook echt van overtuigd. Daarom werden wij heel enthousiast van Io’s project: Self Evident Truths. Het idee is simpel: Er worden 10.000 foto’s gemaakt van 10.000 mensen die buiten de heteronormen vallen, waar dat dan ook precies is. Zodra de foto’s er zijn, wordt er een kunstinstallatie van gemaakt in Washington om voorbijgangers te confronteren met het feit dat ‘we’ er in alle soorten en maten zijn en om ‘ons’ letterlijk een gezicht te geven. Nee, om ons 10.000 verschillende gezichten te geven. We willen laten zien dat we geen gemarginaliseerde freaks zijn, stelt Io. We are you. Helemaal uniek. Net als iedereen.

Je kunt het project steunen door een T-shirt te kopen (1 T-shirt = 1 gezicht).

LGBTQ op de buis

Han Lips beschreef het naar mijn idee wat ongelukkig in zijn recensie voor Het Parool: ‘Transgenders zijn de hipsters van 2016. Overal duiken ze op.’

Het is wat oneerbiedig gesteld, en bovendien niet waar. Transgenders zijn er altijd geweest en ze duiken niet op alsof het een lollige trend is. Transgenders laten niet met evenveel gemak hun geslacht veranderen als hipsters een baard laten staan. Maar ze zijn wél meer in de media. En dat is maar goed ook. Want hoewel de emancipatie van homoseksuelen echt nog lang geen feit is (nee, zelfs van vrouwen nog niet), hebben de transgenders een nog veel langere weg te gaan.
De juiste media-aandacht is volgens ons dan ook een stap in de goede richting om de zichtbaarheid van – en hopelijk daarmee het begrip voor – transgenders te vergroten.

Zoals jullie weten, verdiepen wij ons ook in dit onderwerp. Dat is voor een deel gewoon interesse in onze medemens, maar we proberen daarmee natuurlijk ook zelf antwoorden op onze vragen te vinden. Daarbij komen we ook dingen tegen die we graag met jullie delen. Zo nu en dan zullen we daarom wat kijktips geven van films, series, documentaires en boeken die wij de moeite waard vinden. Bij dezen:

Love me gender

‘Love me gender’ is een nieuw programma van de EO waarin vijf transgenders samen op zoek gaan naar de liefde. Want zelfacceptatie is maar een klein deel van het probleem waar transgenders tegenaan lopen.

‘Love me gender’ wordt op dinsdagen om 20.30 uur uitgezonden en kun je hier terugkijken.

The maske you live in

De Westerse maatschappij dringt mannelijkheid op aan jongens. Hoe dat gebeurt en welke negatieve gevolgen dit heeft voor de samenleving, wordt in ‘The mask you live in’ inzichtelijk gemaakt. Ondanks de soms wel erg Amerikaanse toon een interessante documentaire.

‘The mask you live’ is te zien op Netflix. 

Tomboy

Tomboy is een Franse speelfilm over de jonge Laure die na een verhuizing besluit door het leven te gaan als Michaël. Een ontroerende film die op luchtige wijze inzichtelijk maakt waar jonge transgenders tegenaan lopen.

Om Tomboy te zien moet je óf de DVD kopen, óf het internet een poosje afschuimen. 

Je kunt ons ook volgen op Facebook, Twitter en op Instagram (@deveganosaurus) <3!

 

Camping Bron-Harsveld + video

Tijdens een gezellig avondje in de tuin ontstak vriend Juriaan onlangs in een vlammende woede. Iemand had het gewaagd om het k-woord uit te spreken. Ik was het niet. Tijdens de elf jaar die onze vriendschap inmiddels duurt, heb ik het verhaal van hoe Jur zijn vakanties huilend doorbracht net een aantal keer te vaak gehoord. Maar door een gebrek aan kennis over de jeugdtrauma’s van mijn goede vriend, kon niet iedereen bevroeden welke beerput ze met het uitspreken van het k-woord opentrokken…

Kamperen: you hate it or you love it. I love it. Het is een van de vele dingen waarin Jur en ik hartstochtelijk van mening verschillen. Of ‘Matteo’ een geschikte naam voor onze eventuele baby was geweest (die is er nooit gekomen, dat moge duidelijk zijn), is er ook zo een (ik zeg nog steeds: nee).
Maar goed, ik houd ervan en goddank heb ik Mik die met heel veel plezier kan vertellen over ‘kamp Bron’, zoals de jaarlijkse nederzetting van mijn schoonfamilie op Franse en Spaanse campings heette.

In oktober gaan we voor het ‘echie’ kamperen. We hebben een veel te oude – maar heel romantische – camper gehuurd, de honden tegen narigheden laten inenten en het voornemen om naar Italië te rijden. Maar als we bedoeld of onbedoeld heel ergens anders uitkomen, is dat ook prima.
Tot het zover is, oefenen we alvast in de woonkamer. Al een poosje geleden hebben we onze matras naar beneden verplaatst en is onze woonkamer omgetoverd tot camping aan huis. Boven is het een stuk warmer en met dit weer is dat voor niemand leuk. Ik word er heel nukkig van en Luuk hijgt er zo dramatisch bij dat wij geen oog dichtdoen. Dat kan ook een truc van hem zijn om ervoor te zorgen dat hij niet eenzaam in zijn bench hoeft te slapen, want op onze woonkamercamping wurmt hij zich heel tevreden tussen ons in. Reuze romantisch, vier poten in je buik.

Tussendoor hebben we het boven heus wel weer geprobeerd, maar één mug die onze persoonlijke ruimte wat al te enthousiast binnendrong was voldoende om ons weer naar beneden te jagen. En stiekem vinden we dat reuze gezellig. De honden zijn er ook heel blij mee, want dat matras is een perfecte boksring waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Het was al alle dagen feest, maar nu is het ook nog eens alle dagen vakantie. We’re loving it.

Wil je een impressie van onze ‘vakantie’? Dat kan, want Mik heeft weer eens een mooi filmpje in elkaar geknutseld:

 

Is it a boy? Is it a girl? It’s Mik.

‘En als je nou gewoon je haar een beetje anders doet?’ Opperde hij. Na een lange periode van twijfelen zit Mik eindelijk bij de huisarts. Een grote stap over een hoge drempel. Mik heeft hem al eerder gebeld om een afspraak. Al haar moed had ze bij elkaar gesprokkeld, als een bos hout waar ze een goed fikkie mee zou kunnen stoken. Niet nadenken, gewoon bellen. Ze had precies bedacht wat ze zou zeggen, of haar stem daar nu bij trilde of niet.

‘Zit je te fietsen of zo, ik hoor van alles,’ mopperde de huisarts toen. Mik liep buiten. Misschien niet ideaal, maar als het moment waarop je durf de twijfel overstijgt daar is, moet je het grijpen. Mik hing op. Haar houtjes had ze met moeite bij elkaar weten te houden, en hij had ze met één klap uit haar handen geslagen.

Hij begreep het wel, zei hij. Ze was ook wel ‘een beetje een tomboy’. Hij begreep er duidelijk niets van. Mik is agender, of genderloos. Ze voelt zich man noch vrouw. En dat is moeilijk. Een groot ongemak met het eigen lijf, de zoektocht naar wie je dan echt bent en een wereld vol onbegrip, getuige ook de reactie van deze dokter, maken haar leven – ondanks alle geluk – soms best lastig.

Voor nu wilde ze alleen een doorverwijzing naar de genderpoli om psychische bijstand van een gespecialiseerd team te krijgen en om haar definitieve naamsverandering te vergemakkelijken. De dokter wilde ook wat: zijn gal en vooroordelen over genderdysforie en transformaties spuwen. Mik legde uit dat ze voorlopig helemaal geen transformatie wil. Het lichaam waarbij zij zich op haar gemak zou noemen, bestaat niet. Na een uitgebreid relaas over de onzin van ‘aangeplakte penissen die er niet uitzien’ haalde hij zijn telefoon uit zijn zak. ‘Ken je die Caitlyn Jenner?’ Hij begon driftig te googlen. ‘Kijk,’ zei hij terwijl hij Mik het scherm onder de neus duwde. ‘Dit was hij. Dan snap je toch niet waarom zo iemand dat wil? En hij blijft toch een hoekige kop hebben.’

Mik kwam verslagen thuis. We hadden een lang gesprek, over alles waar we samen als non-conformistisch stel tegenaan lopen. We besloten dat we daar iets mee willen. Niet alleen om meer begrip te creëren bij de mensen die het ons in het dagelijks leven soms lastig maken, maar juist ook voor degenen die op zoek zijn naar hun eigen antwoorden. Ons blog gaat over ons en over de dingen die wij belangrijk vinden. Daarom willen wij dit proces graag met jullie delen.

– Bij gebrek aan een echt passend alternatief gebruik ik nu nog vrouwelijke voornaamwoorden –

13567021_1646871955637355_4918410413859247860_n

#Gayisok #lovewins

Sinds gisteren vliegen de regenbogen en de hashtag #lovewins vrolijk in het rond op Facebook. Voor wie het even gemist heeft: In heel Amerika mogen mensen van hetzelfde geslacht nu met elkaar trouwen. Dat zou heel vanzelfsprekend moeten zijn, maar dat is het niet. En hoewel er nog een heleboel bergen te verzetten zijn, is deze stap een grote overwinning.

Lush had geen beter moment kunnen kiezen om de #Gayisok-zeep de badkamers in te slingeren. In 76 landen is homoseksualiteit nog steeds strafbaar. Met de gouden glitterzeep waar je reukorgaan heel blij van wordt, wil Lush deze kwestie onder de aandacht brengen. Door middel van de hashtag #Gayisok hoopt Lush het gesprek aan te zwengelen en 10 miljoen mensen te bereiken. Bovendien gaat het hele verkoopbedrag (op productiekosten en btw na) direct naar organisaties die zich inzetten voor lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders.
De zeep is trouwens veganistisch, al staat het verkeerde icoontje erbij op de website.

Dus spread the word and the love en geniet intussen van een heel fijne toevoeging aan je badkamer.

Like ons ook op Facebook <3!