LGBTQ op de buis

Han Lips beschreef het naar mijn idee wat ongelukkig in zijn recensie voor Het Parool: ‘Transgenders zijn de hipsters van 2016. Overal duiken ze op.’

Het is wat oneerbiedig gesteld, en bovendien niet waar. Transgenders zijn er altijd geweest en ze duiken niet op alsof het een lollige trend is. Transgenders laten niet met evenveel gemak hun geslacht veranderen als hipsters een baard laten staan. Maar ze zijn wél meer in de media. En dat is maar goed ook. Want hoewel de emancipatie van homoseksuelen echt nog lang geen feit is (nee, zelfs van vrouwen nog niet), hebben de transgenders een nog veel langere weg te gaan.
De juiste media-aandacht is volgens ons dan ook een stap in de goede richting om de zichtbaarheid van – en hopelijk daarmee het begrip voor – transgenders te vergroten.

Zoals jullie weten, verdiepen wij ons ook in dit onderwerp. Dat is voor een deel gewoon interesse in onze medemens, maar we proberen daarmee natuurlijk ook zelf antwoorden op onze vragen te vinden. Daarbij komen we ook dingen tegen die we graag met jullie delen. Zo nu en dan zullen we daarom wat kijktips geven van films, series, documentaires en boeken die wij de moeite waard vinden. Bij dezen:

Love me gender

‘Love me gender’ is een nieuw programma van de EO waarin vijf transgenders samen op zoek gaan naar de liefde. Want zelfacceptatie is maar een klein deel van het probleem waar transgenders tegenaan lopen.

‘Love me gender’ wordt op dinsdagen om 20.30 uur uitgezonden en kun je hier terugkijken.

The maske you live in

De Westerse maatschappij dringt mannelijkheid op aan jongens. Hoe dat gebeurt en welke negatieve gevolgen dit heeft voor de samenleving, wordt in ‘The mask you live in’ inzichtelijk gemaakt. Ondanks de soms wel erg Amerikaanse toon een interessante documentaire.

‘The mask you live’ is te zien op Netflix. 

Tomboy

Tomboy is een Franse speelfilm over de jonge Laure die na een verhuizing besluit door het leven te gaan als Michaël. Een ontroerende film die op luchtige wijze inzichtelijk maakt waar jonge transgenders tegenaan lopen.

Om Tomboy te zien moet je óf de DVD kopen, óf het internet een poosje afschuimen. 

Je kunt ons ook volgen op Facebook, Twitter en op Instagram (@deveganosaurus) <3!

 

Camping Bron-Harsveld + video

Tijdens een gezellig avondje in de tuin ontstak vriend Juriaan onlangs in een vlammende woede. Iemand had het gewaagd om het k-woord uit te spreken. Ik was het niet. Tijdens de elf jaar die onze vriendschap inmiddels duurt, heb ik het verhaal van hoe Jur zijn vakanties huilend doorbracht net een aantal keer te vaak gehoord. Maar door een gebrek aan kennis over de jeugdtrauma’s van mijn goede vriend, kon niet iedereen bevroeden welke beerput ze met het uitspreken van het k-woord opentrokken…

Kamperen: you hate it or you love it. I love it. Het is een van de vele dingen waarin Jur en ik hartstochtelijk van mening verschillen. Of ‘Matteo’ een geschikte naam voor onze eventuele baby was geweest (die is er nooit gekomen, dat moge duidelijk zijn), is er ook zo een (ik zeg nog steeds: nee).
Maar goed, ik houd ervan en goddank heb ik Mik die met heel veel plezier kan vertellen over ‘kamp Bron’, zoals de jaarlijkse nederzetting van mijn schoonfamilie op Franse en Spaanse campings heette.

In oktober gaan we voor het ‘echie’ kamperen. We hebben een veel te oude – maar heel romantische – camper gehuurd, de honden tegen narigheden laten inenten en het voornemen om naar Italië te rijden. Maar als we bedoeld of onbedoeld heel ergens anders uitkomen, is dat ook prima.
Tot het zover is, oefenen we alvast in de woonkamer. Al een poosje geleden hebben we onze matras naar beneden verplaatst en is onze woonkamer omgetoverd tot camping aan huis. Boven is het een stuk warmer en met dit weer is dat voor niemand leuk. Ik word er heel nukkig van en Luuk hijgt er zo dramatisch bij dat wij geen oog dichtdoen. Dat kan ook een truc van hem zijn om ervoor te zorgen dat hij niet eenzaam in zijn bench hoeft te slapen, want op onze woonkamercamping wurmt hij zich heel tevreden tussen ons in. Reuze romantisch, vier poten in je buik.

Tussendoor hebben we het boven heus wel weer geprobeerd, maar één mug die onze persoonlijke ruimte wat al te enthousiast binnendrong was voldoende om ons weer naar beneden te jagen. En stiekem vinden we dat reuze gezellig. De honden zijn er ook heel blij mee, want dat matras is een perfecte boksring waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Het was al alle dagen feest, maar nu is het ook nog eens alle dagen vakantie. We’re loving it.

Wil je een impressie van onze ‘vakantie’? Dat kan, want Mik heeft weer eens een mooi filmpje in elkaar geknutseld:

 

Vegan braai

Een poosje geleden verraste Mik mij met een veganistische ‘bring and braai’. Ze had een stapeltje leuke mensen uitgenodigd die allemaal iets lekkers meenamen. Superleuk en voor niemand al te kostbaar. Hoewel het weer zich een tikkeltje bipolair gedraagt, vallen de mussen hier vandaag weer van het dak. Een mooie dag om de barbecue weer tevoorschijn te halen. Wij hebben nog een paar goede vegan tips voor jou en de fijne mensen om je heen:

Geroosterde bataat met chilisaus en aiolimayonaise

Zo eenvoudig, en zo ontzettend lekker:

  • Kook de bataat
  • Snijd de gekookte bataat in plakken van ongeveer 1 centimeter dik
  • Bestrijk één kant van de plakken in met chilisaus (die kun je natuurlijk ook zelf maken, als je voor kant-en-klaar gaat, is het wel even ingrediënten checken)
  • Leg de plakken met de chilikant op de barbecue tot ze een beetje gegrild zijn
  • Besmeer de andere kant van de plakken in met chilisaus
  • Draai de plakken om en gril nog even

Serveren met aiolimayonaise is een heel goed idee. Maar echt. Je wordt er gelukkig van. Wij gebruikten de aiolimayonaise van Geo Organics (te koop bij Vegabond in Amsterdam). Je kunt gewone mayonaise ook gemakkelijk upgraden tot aiolivariant met bijvoorbeeld dit recept.

En om het gemakkelijk te maken, hier wat suggesties voor veganistische mayo’s.

Steak van watermeloen

  • Snijd de watermeloen in plakken van ongeveer vijf centimeter dik. De schil kun je gewoon laten zitten, maar het eet lekkerder als je het gros van de pitten vooraf even verwijdert. Smeer de watermeloen in met een beetje olijfolie met daarin rozemarijn, zout en peper naar smaak. Je ‘steak’ is nu klaar voor de braai. Je grilt hem aan beide kanten ongeveer 5 minuten, tot hij een beetje uitgedroogd is en een vlezige structuur heeft.

Mais

  • Een klassieker. Kook de mais eerst gaar. Besmeer de kolven met olijfolie en gril ze ongeveer tien minuten. Het is handig om vooraf een prikker in de achterkant te steken, dan kun je de kolven makkelijk draaien. Je kunt de mais natuurlijk gewoon zo eten, maar je kunt er ook nog een beetje boter (vegan margarine is overal te koop), peper en zout op doen.

Gegrilde avocado met limoen

  • Avocado is altijd goed; dus ook op de barbecue! Snijd de avocado’s door midden en verwijder de pit. Besmeer de avocado met een beetje olijfolie (alweer ja!) en druppel er wat limoensap op. Je grilt de avocado tot er lichte streepjes van de barbecue op te zien zijn. Natuurlijk kun je er dan ook nog wat zout en peper overheen strooien.

Spiesjes met ‘kip’ en groenten

  • Kipspiesjes mogen natuurlijk eigenlijk niet missen bij een barbecue. Gelukkig heeft de Vegetarische Slager heel lekker ‘kipstuckjes’ die zich goed lenen voor een avontuur op de barbecue.
    Kies een aantal groenten die je lekker vindt om te grillen en snijd hier stukken van ongeveer 3 centimeter van. Wij gebruikten paprika, ui, courgette en champignons. Rijg de groente met de kipstuckjes aan een stokje en besmeer ze met wat olie met rozemarijn, Italiaanse kruiden en zeezout. Leg de stokjes 5 tot 10 minuten op de barbecue tot de stukjes gaar zijn.

Natuurlijk zijn er ook talloze veganistische vleesvervangers te koop en een rondje google helpt je aan oneindig veel recepten voor lekkere sausjes en smeerseltjes voor bij het brood. Dus… Waar wacht je nog op? Ga je matties bellen!

Is it a boy? Is it a girl? It’s Mik.

‘En als je nou gewoon je haar een beetje anders doet?’ Opperde hij. Na een lange periode van twijfelen zit Mik eindelijk bij de huisarts. Een grote stap over een hoge drempel. Mik heeft hem al eerder gebeld om een afspraak. Al haar moed had ze bij elkaar gesprokkeld, als een bos hout waar ze een goed fikkie mee zou kunnen stoken. Niet nadenken, gewoon bellen. Ze had precies bedacht wat ze zou zeggen, of haar stem daar nu bij trilde of niet.

‘Zit je te fietsen of zo, ik hoor van alles,’ mopperde de huisarts toen. Mik liep buiten. Misschien niet ideaal, maar als het moment waarop je durf de twijfel overstijgt daar is, moet je het grijpen. Mik hing op. Haar houtjes had ze met moeite bij elkaar weten te houden, en hij had ze met één klap uit haar handen geslagen.

Hij begreep het wel, zei hij. Ze was ook wel ‘een beetje een tomboy’. Hij begreep er duidelijk niets van. Mik is agender, of genderloos. Ze voelt zich man noch vrouw. En dat is moeilijk. Een groot ongemak met het eigen lijf, de zoektocht naar wie je dan echt bent en een wereld vol onbegrip, getuige ook de reactie van deze dokter, maken haar leven – ondanks alle geluk – soms best lastig.

Voor nu wilde ze alleen een doorverwijzing naar de genderpoli om psychische bijstand van een gespecialiseerd team te krijgen en om haar definitieve naamsverandering te vergemakkelijken. De dokter wilde ook wat: zijn gal en vooroordelen over genderdysforie en transformaties spuwen. Mik legde uit dat ze voorlopig helemaal geen transformatie wil. Het lichaam waarbij zij zich op haar gemak zou noemen, bestaat niet. Na een uitgebreid relaas over de onzin van ‘aangeplakte penissen die er niet uitzien’ haalde hij zijn telefoon uit zijn zak. ‘Ken je die Caitlyn Jenner?’ Hij begon driftig te googlen. ‘Kijk,’ zei hij terwijl hij Mik het scherm onder de neus duwde. ‘Dit was hij. Dan snap je toch niet waarom zo iemand dat wil? En hij blijft toch een hoekige kop hebben.’

Mik kwam verslagen thuis. We hadden een lang gesprek, over alles waar we samen als non-conformistisch stel tegenaan lopen. We besloten dat we daar iets mee willen. Niet alleen om meer begrip te creëren bij de mensen die het ons in het dagelijks leven soms lastig maken, maar juist ook voor degenen die op zoek zijn naar hun eigen antwoorden. Ons blog gaat over ons en over de dingen die wij belangrijk vinden. Daarom willen wij dit proces graag met jullie delen.

– Bij gebrek aan een echt passend alternatief gebruik ik nu nog vrouwelijke voornaamwoorden –

13567021_1646871955637355_4918410413859247860_n

Betty’s

Ik ben opgevoed als vegetariër. Ooit waren mijn ouders en ik daar trots op. Als klein meisje heb ik in groep 3 driekwart  van mijn klasgenootjes overtuigd en bekeerd. Daar waren hun ouders vaak minder blij mee. Als vegetariërs kwamen we heel graag bij restaurant Betty’s in de Rijnstraat in Amsterdam. Verjaardagen, nieuwe banen en nieuwe liefdes werden daar gevierd.

Inmiddels zijn we geen vegetariërs meer. Het hele gezin stapte kort na elkaar over op het veganisme. Dat we ooit vegetariër waren, vinden we nu jammer omdat we voelen dat we met de keuzes waarvan we dachten dat ze de juiste waren, ongewild hebben bijgedragen aan het leed waar ik me als klein meisje al zo hard tegen verzette. Maar ik ben dankbaar dat we ons blijven ontwikkelen. Dat we kritisch blijven over de keuzes die we maken en dat we elkaar inspireren om steeds betere versies van onszelf te worden. En nu ben ik er trots op dat we zo nu en dan bepaalde dingen rigoureus omgooien omdat we trouw aan nieuwe overtuigingen en onszelf willen zijn. Ook als dat helemaal niet zo gemakkelijk is.

Mijn vrouw maakte kort geleden zo’n ingrijpende keuze. Ze veranderde haar naam en gaat nu door het leven als Mik. Het past bij de persoon die ze nu is. Weer een stukje gelukkiger en weer een stukje dichter bij haar hart. Daar ben ik trots op.

Mijn ouders zijn ook trots op Mik. En om haar keuze te vieren, namen ze ons mee naar Betty’s. Van sommige dingen moet je afscheid nemen als je grote keuzes maakt. Weer andere dingen buigen met je mee. Zoals Betty’s, waar we nog als altijd zeer gastvrij ontvangen worden, waar we nog steeds allerlei kruiden onder de neus gewreven krijgen om te ruiken en waar we altijd heerlijk zullen eten als we iets te vieren hebben omdat ze met liefde een veganistisch feestmaal voor ons bereiden.

img_6430

Welkom grutto’s!

De grutto is onze nationale vogel! Maar dat wisten jullie natuurlijk al lang, want wij schreven er al eerder een stukje over. Afgelopen weekend werden de grutto’s weer welkom geheten in Nederland. Door het hele land werden door de Vogelbescherming activiteiten georganiseerd om er zeker van te zijn dat onze nationale helden zich na een winter in warmere contreien weer welkom voelden in onze weiden.

Wij stopten oma en mijn moeder in ons rammelende Pandaatje van honderd jaar en vertrokken zondag aan het begin van de avond naar Heeg. Oma heeft het nog steeds over het fantastische bootje waarmee we naar een eiland gevaren werden. Het eiland is van Staatsbosbeheer en wordt beschermd. Normaal gesproken is het niet toegankelijk, maar voor de gelegenheid mochten we met beschermheer Bert Zeilstra mee om grutto’s te tellen tot het donker werd.
Het was best koud, maar wat hebben we een goede avond gehad. Verstoken van verkeer en drukte, stonden we met een handjevol mensen, een paar verrekijkers en een telescoop aan de waterkant terwijl de hazen in het land achter ons vrolijk rond dartelden.
Uiteraard hebben we de grutto’s een warm welkom geheten, maar we waren ook blij de tureluurs, wulpen, graspieper, witte kwikstaart, meerkosten, wilde eenden, aalscholvers en spreeuwen even gedag te mogen zeggen.
Heel bijzonder om zo’n avond op een doodstil eiland door te brengen en even alleen maar met de vogels bezig te zijn. En toen het echt donker werd, en het tijd was om het bootje weer in te schommelen en huiswaarts te keren, kon een velduil met lef het niet laten nog even op het hek naast ons neer te strijken om ons een paar seconden recht aan te kijken. Magisch!

Hallo grutto. We hopen dat je het net zo leuk vond als wij. Dat je maar vele kleine gruttootjes in Heeg mag grootbrengen.

12899899_1585687761755775_1250120801_n